Hugo odradzał publikację tak drastycznego tekstu. Uważał, że byłoby niemądrze drażnić Dumasa, w przeddzień premiery Marii Tudor, kiedy może się przydać każda życzliwa osoba.
1 listopada 1833 roku Harel, który prawdopodobnie nie wierzył, że sztuka Hugo może utrzymać się na afiszu, polecił wywiesić plakat o następującej treści: Już teraz „Maria Tudor”. Wkrótce „Aniela”. Urażony Hugo, podejrzewając o autorstwo plakatu Dumasa, zwrócił się do de Cassagnaca o opublikowanie artykułu. Dumas, który od przyjaciół dowiedział się, że Hugo osobiście dokonał ostatecznej redakcji tekstu, napisał do niego list, w którym stwierdzał: Cóż mogę panu, w takiej sytuacji, powiedzieć przyjacielu? Chyba tylko to, że sam nigdy bym nie dopuścił, by w przeddzień wystawienia jednej z moich sztuk, w gazecie, w której byłbym tak wpływową osobą, jak pan w „Journal de Debats”, ukazał się artykuł godzący, nie powiem w mego rywala, ale w przyjaciela. Hugo odpowiedział chłodno i dosyć mętnie, że wprawdzie wiedział od sześciu tygodni o artykule de Cassagnaca, ale że Dumas powinien mu raczej podziękować niż go oskarżać, bo dzięki jego staraniom uniknął „najgorszego”. Po czym niczego nie tłumacząc zakończyłː Wszystko panu powiem, gdy mnie pan odwiedzi. Dziesięć minut rozmowy lepiej sprawę rozjaśni, niż dziesięć listów.