Wacław Borożyński, ps. „Icek" (ur. 6 stycznia 1924 w Kazanicach, zm. po 28 marca 1947) – polski działacz podziemia niepodległościowego, dowódca oddziału partyzanckiego na terenie ziemi lubawskiej w latach 1945–1947.
Życiorys W młodości aktywnie zajmował się harcerstwem. W czasie wojny Wacław został zmuszony do pracy, początkowo w powiecie suskim, następnie w elbląskim. W roku 1943 był przymuszany do przyjęcia III grupy Volkslisty. Groziło mu natychmiastowe wcielenie do Wehrmachtu. Uciekł w okolice Świecia, gdzie skontaktował się ze swym wujem Piotrowskim. Był on żołnierzem AK i działał w Borach Tucholskich. Wacław zdecydował się na złożenie przysięgi i dołączenie w szeregi oddziału. Walczył w nim do października 1943, do chwili, gdy dowiedział się, że za jego ucieczkę grozi jego matce wywózka do obozu koncentracyjnego. Ujawnił się, powrócił do Lubawy i w kwietniu 1944 roku został wcielony do Wehrmachtu. Po kapitulacji III Rzeszy dostał się do niewoli amerykańskiej. Mógł zostać na Zachodzie, lecz zdecydował się na ucieczkę po pięciu dniach w obozie. 1 czerwca 1945 roku był już w Lubawie. Po powrocie zdał sobie sprawę, że ZSRR to kolejny okupant, z którym należy podjąć walkę. Zaczął szukać ludzi podobnie myślących.