Jako przedstawiciel burżuazji i poeta „apolityczny” Żywago nie jest w Moskwie bezpieczny, rodzina doktora też nie. Jego chora teściowa, Anna, namawia ich do wyjazdu do nieużywanej od lat wiejskiej posiadłości. Okazuje się, że leży ona w pobliżu miejscowości Juriatin, gdzie przebywa Lara. Żywago obawia się, że odnowienie kontaktu z muzą może doprowadzić do rozpadu małżeństwa.
Akt II Gdzieś daleko, pod Uralem wszyscy mężczyźni zostali wcieleni do białej lub czerwonej armii w rosyjskiej wojnie domowej. Jedna z kobiet, Jelenka, rozpacza, że jej mąż może nie powrócić. Lara pociesza ją śpiewając, że „Jest on” zawsze w jej myślach, natomiast jej własne myśli krążą nieustannie wokół Jurija.
Tymczasem, kiedy Jurij przybywa w okolicy, zostaje porwany po wyjściu z wagonu i zaprowadzony do – mieszczącego się w pociągu pancernym – sztabu Strielnikowa, zbuntowanego dowódcy Armii Czerwonej. Okazuje się, że jest nim Pasza, który przyjął nową tożsamość. Nie odczuwa „Litości za grosz” wobec swoich oponentów. Jurija uważa za uprzywilejowanego przedstawiciela skorumpowanej klasy posiadaczy, których obwinia za zdeprawowanie Lary.