Przebieg II wojny światowej poważnie naruszył jego działalność.
Ostatni Imam Omanu, Ghalib Ibn Ali zainicjował powstanie w 1954 roku, kiedy to Sułtan udzielił licencji Iraq Petroleum Company, pomimo faktu, że największe pola naftowe znajdowały się na terenie imamatu. Działania wojenne zostały przerwane w 1955 roku. Jednak dłuższy konflikt przeobraził się w rebelię Jebel Akhdar, w której sułtan Sa’id ibn Tajmur w dużej części był uzależniony od pomocy Brytyjczyków. Iraq Petroleum był własnością europejskich gigantów naftowych, takich jak BP, który nawoływał brytyjski rząd do zwiększenia poparcia sułtanowi.
Bunt wybuchł ponownie w 1957 roku, kiedy Arabia Saudyjska zaczęła wspierać powstańców, jednakże sułtanowi udało się objąć dominację na większej części terytorium kontynentalnego. W tym samym roku wojska brytyjskie zbombardowały Nizwę, stolicę imamatu, i obaliły teokrację ibadytystów. Ghalib Bin Ali udał się na wygnanie do Arabii Saudyjskiej, a ostatnie siły powstańcze zostały pokonane 2 lata później, w 1959 roku. Traktat z As-Sib i autonomiczny imamat Omanu zostały rozwiązane.