Początkowo zeszyty Biblioteki wydawane były w Sanoku, lecz po konflikcie ze swoim wspólnikiem – drukarzem Karolem Pollakiem, redakcję przeniesiono początkowo do Przemyśla (1856), a ostatecznie do Krakowa (1857). Podczas pobytu w Krakowie Turowski wpadł na pomysł wydawania pisma dla kobiet o treści ogólnokulturalnej i obyczajowej, który zrealizował w 1860 roku pod postacią tygodnika „Niewiasta”. Periodyk ten ukazywał się przez kolejne trzy lata i koncentrował się na sprawach pedagogicznych w duchu postępowym. Mimo intensywnej pracy wydawniczej, Turowski wciąż zmagał się z kłopotami finansowymi. Zarówno Biblioteka Polska, jak i Niewiasta nie przynosiły oczekiwanych zysków, w 1863 roku Turowski został zmuszony do zamknięcia działalności wydawniczej i powrotu do gospodarowania majątkiem w Żubraczu.

Ostatnie lata życia Długi i bankructwo wydawnictwa zmusiły Turowskiego do poszukiwania dodatkowego zatrudnienia. Aplikował na posadę bibliotekarza u Potockich w Wilanowie, wykładowcy na Uniwersytecie Jagiellońskim, a nawet prywatnego guwernera, jednak wszystkie te starania spełzły na niczym.