Mimo tych niepowodzeń, niezwykła energia Turowskiego sprawiła, że jeszcze raz postanowił spróbować swoich sił jako wydawca i w 1865 roku wyszedł z inicjatywą publikowania w Przemyślu czasopisma „Prawda”, prawdopodobnie o tendencjach panslawistycznych. Pismo nie zyskało jednak popularności i po dwóch numerach przestało się ukazywać. W 1866 Turowski przekazał Żubracze swojemu adoptowanemu synowi, Franciszkowi, a sam przeniósł się do miejscowości Rakowa pod Samborem. W 1868 roku podjął ostatnią próbę wydawniczą, wprowadzając na rynek dwutygodnik „Słowianin”, głoszący potrzebę jedności wszystkich narodów słowiańskich. Turowski nie mógł wybrać gorszego czasu na publikację podobnych poglądów – prześladowania Polaków w zaborze rosyjskim po upadku powstania styczniowego oraz narastające konflikty w Galicji między Polakami a Ukraińcami sprawiły, że Turowski spotkał się z powszechnym oburzeniem i potępieniem. Niesłusznie oskarżany o agitację na rzecz Rosji, mocno przeżywający czynione mu wyrzuty, powrócił do miasta swego dzieciństwa – Dobromila, w którym przyszło mu spędzić ostatnie lata życia. Kazimierz Józef Turowski zmarł 20 grudnia 1874 roku w Bereżnicy Wyżnej, w skrajnej nędzy i zapomnieniu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kazimierz Józef Turowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.