Celtowie na ziemiach czeskich mieszkali początkowo w domostwach i chatach rozproszonych wśród ziem użytkowanych rolniczo. Budowali warowne grodziska, ale służyły one jako refugia w czasach wojen i niepokojów. Osiedla typu miejskiego – oppida, zaczęto budować z kilku powodów – rosnący majątek ruchomy poszczególnych rodzin potrzebował lepszej ochrony, pragnienie lepszej integracji w celu organizacji handlu dalekosiężnego potrzebowała większej centralizacji, w tym czasie nasiliły się też najazdy Germanów z północy oraz nacisk Rzymu z południa.
Z wykopalisk archeologicznych wynika, że Celtowie żyli w rodzinnych klanach, żyjących osobno, czasem w znacznym oddaleniu, w otwartych budynkach. Później niektóre z nich, zwłaszcza te zajmujące się rzemiosłem, przeniosły się do osiedli typu miejskiego, ale dalej żyły w osobnych budynkach, oddzielonych od siebie nawzajem. Do łączenia rodzin (klanów) dochodziło poprzez małżeństwa, ale można założyć, że kobiety przeprowadzały się do domu swojego męża. Jest prawdopodobne, że najsilniejsze i najbogatsze klany tworzyły celtycką elitę, a na danym terytorium dyktowały warunki życia. Większe jednostki administracyjne, o ile w ogóle powstawały, nie miały długiego żywota. Pod jedną władzą żyli mieszkańcy jednego oppidum i jego okolicy, którzy je zaopatrywali w żywność.