Czy kierowanie takim ludem spoczywało w rękach jednostki, jednego klanu, czy rady starszych mogło się zmieniać od krainy do krainy, a także w różnych okresach czasu. Znaczenie polityczne oppidum zasadzało się na jego funkcji obronnej – tworzyło refugium, czyli miejsce schronienia dla okolicznej ludności w przypadku zagrożenia, a także było miejscem stacjonowania wojowników. We wcześniejszym okresie każdy musiał władać mieczem, łącznie z kobietami, które czynnie uczestniczyły w wielu bitwach jako wojowniczki. Później część wojska się sprofesjonalizowała biorąc na siebie obronę pozostałych.
Upadek kultury celtyckiej przypisuje się właśnie ich niemożności wytworzenia większych organizmów państwowych. W wypadku najazdów Germanów, czy ataków rzymskich legionów, ich decentralizacja powodowała, że przegrywali i tracili jeden obszar po drugim, opuszczali jedno oppidum po drugim, aż w końcu zniknęli całkowicie z czeskich ziem. W ostatnim stuleciu p.n.e. ze wschodu i południa do czeskich ziem przybliżały się granice imperium rzymskiego i nacisk wojsk rzymskich stawał się nieznośny. W tym samym okresie na ziemie celtyckie zaczęły od północy napadać plemiona germańskie, przede wszystkim Markomanowie i ten podwójny nacisk doprowadził do rozpadu społeczności celtyckiej w Czechach.