W 1776 roku wrócił do Hanoweru, gdzie zajął się porządkowaniem zielnika Andreae. W 1781 roku wydał pracę młodszego Linneusza Supplementum systematis vegetabilium, generum et specierum plantarum. W latach 1780–1783 podróżował po regionie hanowerskim z urzędowym mandatem badań botanicznych. Następnie został mianowany botanikiem książęcym w ogrodach w Herrenhausen.
Zmarł 26 czerwca 1795 roku w Hanowerze.
Działalność naukowa Jako uczeń Karola Linneusza (1707–1778) zaangażował się w kontynuacje pracy nauczyciela – udoskonalając oznaczenia Linneusza i opisując po raz pierwszy wiele gatunków roślin z rodziny ciborowatych, a także paproci i mszaków. Odkrył i opisał 184 rodzaje roślin.
Opowiadał się za zmianami w systemie Linneusza – ograniczeniem go do 13 klas pierwszych. Wysunął nowatorskie tezy na temat zapylania roślin przez owady oraz przyrostu wtórnego.
W służbie Hanoweru, odkrywał i badał różne źródła wody swoistej, m.in. solanki w Badenstedt i źródło siarkowe Limmerbrunnen.
Publikacje Lista publikacji podana za Allgemeine Deutsche Biographie