Według dotychczasowych badań należy sądzić, że wewnętrzna ("miejska") część oppidum dzieliła się na tzw. "dworzyszcza" – zwykle czworokątne podwórka (podwórza) ograniczone drogami lub ścieżkami, czasami ogrodzone płotami. Wewnątrz znajdowało się kilka budynków służących różnym celom. Były tu oczywiście budynki mieszkalne, a także budynki służące produkcji rzemieślniczej – np. kuźnie, piece garncarskie itp., inne służyły jako chlewy czy inne pomieszczenia dla zwierząt oraz składy. Całe oppidum mogło się składać z 10 do 30 takich "dworzyszcz". Takie "dworzyszcza" stanowiły prostą kontynuację siedzib celtyckich rozsianych na terenach rolniczych.
Biorąc pod uwagę topografię terenu (często górzystego ze względów obronnych), konieczne było dla postawienia budynków mieszkalnych i użytkowych wyrównać pochyły teren wewnątrz oppidum. Często tworzono tarasy na zboczu góry. Z wykopalisk archeologicznych wynika, że najczęstszym materiałem budowlanym było drewno, a najczęstszymi budynkami były domki z bali. W większych budynkach (z dłuższym bokiem o długości ponad 4 m), stawiano kamienne ścianki (niska podmurówka po całym obwodzie) o wysokości do 70 cm, licowane od wewnątrz, jeśli budynek był zagłębiony w ziemi (półziemianka). Budynki przeznaczone dla zwierząt miały jedno lub dwa pomieszczenia.