Chociaż wolnostojące budynki na nizinach miały dłuższy bok usytuowany w kierunku wschód-zachód, wewnątrz oppidum nie było to możliwe z powodu tarasowemu usytuowaniu zabudowy w zależności od topografii terenu.
W niektórych grodziskach (np. Staré Hradisko) znaleziono dowody, że każde "dworzyszcze" tworzące urbanistyczne centrum oppidum było otoczone parkanem. Wejścia znajdowały się ze wszystkich stron ogrodzenia, przeważnie mniej więcej pośrodku. Niezwykłą sprawą była ofiara z dziecka znaleziona w kamiennych fundamentach jednego z domów w Starém Hradisku (a nie tylko tam). Przypuszczalnie Celtowie w ten sposób starali się nakłonić duchy lub bogów opiekuńczych do ochrony domu przed pożarem – największym niebezpieczeństwem w oppidum zbudowanym w całości z drewna.