Rodzaj powodowanej zgnilizny jest skorelowany z morfologią grzybów na poziomie rodzaju i jest cechą o znaczeniu taksonomicznym. W Europie jest 99 gatunków grzybów powodujących brunatną zgniliznę, czyli około 25% ogólnej liczby gatunków poliporoidalnych. Około 60 z nich występuje wyłącznie lub głównie na drzewach iglastych.

Badania archeologiczne wskazują, że polipory występowały już około 300 milionów lat temu w epoce karbonu, czyli w tym czasie, gdy na Ziemi rozpoczął się rozwój drzewiastych nagonasiennych. Przypuszcza się, że polipory brunatnej zgnilizny wyewoluowały kilkakrotnie z grzybów białej zgnilizny, później uległy specjalizacji przystosowując się do rozkładania drewna roślin nagonasiennych. Później, gdy ekosystemy lasów iglastych zostały zepchnięte do strefy umiarkowanej i borealnej, polipory brunatnej zgnilizny musiały ewoluować równolegle lub wyginęły. Według badań obecnie w ekosystemach lasów iglastych mogą one stanowić do 30% objętości gleby w górnych warstwach. Gleby o wysokiej zawartości resztek brunatnej zgnilizny mają znacznie zwiększoną zdolność zatrzymywania wody. Są także głównymi miejscami rozwoju ektomykoryz i niesymbiotycznego wiązania azotu. Ponadto gleby takie charakteryzują się dużą zdolnością do wymiany kationów i korzystnym kwaśnym pH.