Pozostałości brunatnej zgnilizny również mają tendencję do poprawiania temperatury gleby. Inaczej jest z poliporami białej zgnilizny; ponieważ rozkładają one całkowicie drewno, jego pozostałości nie stają się trwałymi składnikami gleb leśnych.
Większość gatunków poliporów to grzyby saprotroficzne. Niektóre z nich rozwijają się tylko w martwej twardzieli żywych żywicieli i nie atakują ani nie zabijają zewnętrznych żywych tkanek. Kilka gatunków należących do rodzajów Albatrellus, Boletopsis i Coltricia wykorzystuje materię organiczną gleby lub ma charakter mykoryzowy. Nieliczna grupa gatunków to grzyby pasożytnicze, mogące zabijać żywe drewno bielaste i mogące powodować śmierć żywych żywicieli. W Europie szczególnie groźnymi pasożytami drzew iglastych wśród poliporów są: korzeniowiec sosnowy (Heterobasidion annosum), pniarek obrzeżony (Fomitopsis pinicola) i czyrogmatwica sosnowa (Porodaedalea pini), zaś na drzewach liściastych czyreń ogniowy (Phellinus igniarius).