lepeskiego (jedna kadencja), a w 1905 gubernatorem w Ufie.
W 1906 został zwolniony ze służby z prawem do noszenia munduru gubernatorskiego i emeryturą w wysokości 2500 rubli rocznie, po czym przeniósł się do rodziny w Wersalu. Zmarł w cztery lata później podczas pobytu w Hotelu d'Ostende w Nicei, prawdopodobnie na wylew krwi do mózgu.
W 1892 ożenił się ze swoją krewną osiemnastoletnią Zofią Ciundziewicką h. Następ lub Rudnica (1874-1910), córką Emila i Klotyldy z Niemirowiczów-Szczyttów h. Jastrzębiec (zm. 1886), a bratanicą Michała Ciundziewickiego i wnuczką byłego marszałka pow, borysowskiego Melchiora Ciundziewickiego. Z Zofią miał jedną córkę Alicję (ur. ok. 1898 w Irkucku), która zmarła w trzy dni po urodzeniu. Utrata dziecka, poronienia i słabe zdrowie odbiły się na stanie psychicznym Zofii. Zofia od 1901 nie miała kontaktu z mężem, przebywając aż do śmierci w grudniu 1910 na leczeniu – najpierw w klinice w Szwajcarii, a następnie w sanatorium pod Berlinem.
Jego majątkiem ziemskim wielkości prawie 6 tys. hektarów zarządzał brat Władysław, który został jego spadkobiercą.
Rangi urzędnicze 1878 – radca tytularny 1881 – asesor kolegialny 1886 – radca dworu 1890 – radca kolegialny 1894 – radca stanu 1901 – rzeczywisty radca stanu 1906 – tajny radca