Sibir (początkowo Josif Stalin) – radziecki lodołamacz o napędzie parowym.
W latach 30. XX wieku, mając na uwadze konieczność utrzymania żeglugi w północnych rejonach oraz techniczne i moralne starzenie się posiadanych lodołamaczy, władze radzieckie zdecydowały o budowie nowych lodołamaczy, w krajowych stoczniach.
Projekt techniczny lodołamaczy typu 51 wykonało biuro Sudoprojekt, projekt roboczy opracowano w biurze konstrukcyjnym leningradzkiej stoczni imienia Sergo Ordżonikidze (obecnie Bałtijskij). Przy projektowaniu wzorowano się na sprawdzonych lodołamaczach „Krasin” i „Jermak”.
Zbudowano cztery lodołamacze typu 51: „J. Stalin”, „W. Mołotow”, „L. Kaganowicz” i „Otto Szmidt”.
Dane techniczne Statek o długości całkowitej 106,6 m i szerokości 23,1 m miał wyporność 10600 ton. Zanurzenie wynosiło od 6,3 do 11,5 m.
Poszycie wykonano z blach o grubości 32–35 mm. Pas od 0,6 m nad linią wodną, do 5,7 m poniżej linii wodnej miał poszycie o grubości 40 mm. Odstęp między wręgami wynosił 305 mm.
Napęd zapewniały 3 maszyny parowe potrójnego rozprężania zasilane parą z 9 kotłów płomieniówkowych opalanych węglem. Całkowita moc wynosiła 9900 KM. 3 śruby o wymiennych łopatach wykonane ze stali miały średnicę 4,4 m i ważyły po 14,9 ton.