Energię elektryczną dostarczał parowy generator o mocy 25 kW. Awaryjny generator umieszczono na górnym pokładzie.

Lodołamacz mógł zabrać do 2900 ton węgla, co pozwalało na przepłynięcie 6 tysięcy mil morskich. Załogę stanowiło 138 osób.

Na rufie zainstalowano katapultę dla wodnosamolotów. W hangarze przed katapultą mieściły się trzy wodnosamoloty.

W latach 1953–1958 statek poddano modernizacji. Przebudowano nadbudówki, zamiast katapulty zainstalowano lądowisko dla śmigłowców. Zamiast kotłów na węgiel zainstalowano cztery nowe, zasilane paliwem płynnym. Dzięki temu można zamiast dwóch wysokich kominów zbudować jeden szeroki. Wymieniono też wyposażenie radiowe.

Historia Lodołamacz „J. Stalin” zbudowano w Leningradzie, w latach 1935–1938. Wkrótce po przyjęciu do służby odbył swój pierwszy rejs, biorąc udział w ekspedycji, mającej oswobodzić statek badawczy „Siedow”, uwięziony w lodach Arktyki. Oswobodzenie nie powiodło się i „J. Stalin” musiał zawrócić, osiągając 83 szerokości geograficznej północnej.

Uwolnienie „Siedowa” udało się w 1939. Za ten rejs statek został odznaczony Orderem Lenina, a dowodzący nim kapitan M. P. Biełousow otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.