Gance intensywnie eksperymentował z ruchem kamery, montażem (szybkie cięcia, zbliżenia) oraz z oświetleniem, a także stosował rozmaite metaforyczne obrazy, aby podkreślić dramatyzm czasów wojny. Antywojenną wymowę filmu akcentuje ostatnia scena – z grobów wstają zastępy poległych żołnierzy, którzy pragną dowiedzieć się, czy ich śmierć była potrzebna.
Kolejnym epickim dziełem Gance’a było Koło udręki (1923). Film ten opowiada melodramatyczną historię z życia francuskiego kolejarza. Gance nawiązał do tematyki mitycznej, zarówno skalą, jak i wydarzeniami opowiadanej historii – co więcej, główny bohater ma na imię Sisif (w nawiązaniu do mitu o Syzyfie). Sisif, w opowiedzianej z jego punktu widzenia historii, zakochuje się w swojej przybranej córce Normie, co skutkuje szeregiem dramatycznych zdarzeń. W warstwie stylistycznej filmu za szczególnie innowacyjny uważa się montaż, który w momentach szczególnie istotnych dramaturgicznie korzysta z bardzo szybko ciętych ujęć. Film cechuje też olbrzymi metraż – ponad pięć godzin. Partyturę do filmu miał napisać Arthur Honegger, ale zniecierpliwiony przedłużającą się realizacją kompozytor wydał ją w końcu jako osobne dzieło pt. Pacific 231.