A. Baker, dz. cyt., s. 51-52., a w słownictwie Rzymian miano to było również synonimem podżegacza i bandytyPor. Słownik łacińsko-polski (opr. K.Kumaniecki). Warszawa: PWN, 1975, s. 286.. Sama nazwa, z pochodzenia pewnie etruska, była pokrewna słowu lanius (rzeźnik). Dla uniknięcia takich ujemnych skojarzeń stosowano czasem eufemistyczne określenia, np. „kierownik finansowy trupy gladiatorskiej”M. Grant, dz. cyt., s. 41.. Wyjątek robiono dla obywateli rzymskich z klas wyższych, aprobując posiadanie przez nich własnej trupy gladiatorskiej, o ile nie stanowiło to głównego źródła dochoduA. Baker, dz. cyt., s. 52..
Negatywne oceny i skrupuły moralne nie powstrzymywały jednak Rzymian przed korzystaniem z ich usług. Dzięki temu zachowały się nazwiska niektórych lanistów, takich jak np. Gajusz Salwiusz Kapito czy Numeriusz Festus Ampliatus. Najbardziej znany spośród nich – Lentulus Batiatus z Kapui, utrwalił się w historii poprzez związek z buntem SpartakusaM. Grant, dz. cyt., s. 41-41;