Wydatki szpitala obejmowały przede wszystkim zakup żywności, pensje dla personelu, materiał na ubrania i buty dla prebendariuszy oraz remonty i budowy.
Do szpitala, który leżał 600 metrów na północ od miasta, na końcu dzisiejszej ulicy Robotniczej, trafiali w tamtym okresie przeważnie trędowaci; choroba ta powodowała, iż należało izolować chorych. W roku 1400 spaleniu uległa szpitalna kaplica. W trakcie przeszukiwania pogorzeliska mnisi mieli znaleźć stopione srebra liturgiczne, a obok nich nienaruszoną hostię, co uznano za znak od Boga. Na pamiątkę tego faktu brat Helwig Schwan wystawił kościół Bożego Ciała pod miastem. W 1409 zbudowano wodociąg, aby łatwiej czerpać wodę ze studni. W tymże czasie naprawiono również łaźnię.
Kolejna grupa osób, która trafiała do szpitala, to umysłowo chorzy, których w szczególnych wypadkach wywożono na Mierzeję Wiślaną. W bliżej nieznanym czasie dobudowano do niego od południa drugi (mniejszy) budynek. W pomieszczeniach szpitalnych znajdowała się wielka izba, kilkanaście małych izb (jedno- i dwuosobowych), izba szafarza, komory, kostnica oraz specjalna izba do odprawiania nabożeństw. W przytułku znajdowała się również publiczna łaźnia.
Oba leprozoria pw. św. Jerzego, wraz ze szpitalem św. Ducha, początkowo należały do Zakonu. Jednocześnie w mieście funkcjonowały także należące do miasta szpitale św. Elżbiety i św. Brygidy.
Przypisy
Kategoria:Szpitale w Elblągu