W 1990 widział on w materiale potwierdzenie pewności odrębności Styracosaurus ovatus od Styracosaurus albertensis.
W międzyczasie Horner doszedł do bardziej skomplikowanego poglądu na sytuację. Ciągle sądził, że skamieliny należały do pojedynczej populacji, ale doszedł do wniosku, że ewoluowała ona z upływem czasu jako chrogatunek poprzez serię następujących po sobie taksonów. W 1992 Horner David Varricchio i Mark Goodwin opublikował pracę w Nature, opierając się na sześciu latach badań polowych osadów i dinozaurów z Montany. Zaproponowali, że wyprawy odkryły 3 taksony przejściowe wypełniające lukę pomiędzy styrakozaurem a pachyrinozaurem. Nie nazwali jeszcze wtedy tych taksonów. Najstarszy określali mianem "taksonu przejściowego A", który reprezentowała głównie czaszka MOR 492. Następnie był "takson B" – wiele szkieletów z Dinosaur Ridge Quarry i Canyon Bone Bed. Najmłodszy był "takson C", reprezentowany przez czaszkę MOR 485 i skamieliny z Blacktail Creek.