Różka Korczak-Marla (, Rejzl Korczak; ur. 24 kwietnia 1921, zm. 5 marca 1988 w En ha-Choresz) – żydowska działaczka społeczna, nauczycielka, w czasie II wojny światowej, niemieckiej okupacji Polski i Holokaustu członkini antyfaszystowskiego podziemia i bojowniczka partyzancka.
Życiorys Urodziła się 24 kwietnia 1921 roku w Bielsku lub Płocku, w rodzinie handlarza bydłem. Uczyła się w polskiej szkole, była jedną z organizatorek strajku żydowskich uczniów w proteście przeciwko antysemickim wypowiedziom dyrektora. W 1934 rodzina przeniosła się do Płocka, gdzie sytuacja finansowa zmusiła Różę do podjęcia pracy, uczyła się jednocześnie na kursach wieczorowych. W tym okresie wstąpiła także do syjonistycznej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer Ha-Cair.
Po zajęciu Polski przez wojska niemieckie i radzieckie, uciekła przez Warszawę do Wilna, gdzie wraz z kilkorgiem innych uchodźców założyła spółdzielnię produkującą szczotki. Po przejęciu miasta przez Związek Radziecki działacze Ha-Szomer Ha-Cair zeszli do podziemia. Po zajęciu przez Niemcy i tego miasta oraz utworzenia w Wilnie getta, Korczak została bibliotekarką, równocześnie wstąpiła do Zjednoczonej Organizacji Partyzanckiej. W jej ramach szmuglowała broń i żywność do getta, a bojowników organizacji do pobliskiej Puszczy Rudnickiej.