Po likwidacji getta 23 września 1943 znalazła się po aryjskiej stronie i wstąpiła do żydowskiego oddziału partyzanckiego „Nekama” (dosł. Zemsta) Aby Kownera, walczącego z Niemcami w Puszczy Rudnickiej. Została jedną z przywódczyń oddziału i odznaczyła się w akcjach sabotażowych, zajmowała się także logistyką i aprowizacją oddziału.
Po zajęciu Wilna przez ZSRR w lipcu 1944 nawiązała kontakt z ocalałymi z Kowna, następnie została skierowana do Rumunii, gdzie tworzyła ośrodki przygotowujące żydowskich uchodźców z Europy do nielegalnego przekraczania granicy z brytyjskim mandatem Palestyny. Sama przybyła do Palestyny 12 grudnia 1944 roku. Była jednym z pierwszych świadków Zagłady Żydów litewskich przybyłych do Izraela.
Początkowo mieszkała w kibucu Elon, następnie w 1946 roku, wraz z grupą byłych partyzantów, utworzyła kibuc En ha-Choresz, gdzie mieszkała do śmierci. Pracowała jako nauczycielka w miejscowej szkole średniej, uczestniczyła także w edukacji młodzieży na temat Holokaustu. Jej mężem został Awi Marla, z którym miała troje dzieci.