Podskoczek duży (Jaculus orientalis) – gatunek ssaka z podrodziny skoczków (Dipodinae) w obrębie rodziny skoczkowatych (Dipodidae). Występuje w Afryce Północnej i marginalnie w Azji Zachodniej.
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1777 roku niemiecki przyrodnik Johann Christian Polycarp Erxleben nadając mu nazwę Jaculus orientalis. Holotyp pochodził z „gór oddzielających Egipt od Arabii”.
Morfologicznie i genetycznie J. orientalis należy do podrodzaju Haltomys, siostrzanej grupy podrodzaju Jaculus. Rekonstrukcje molekularne pozwoliły uzyskać dwie rozbieżne allopatryczne linie genealogiczne w północnej Afryce: jedną w Maroku, Algierii, Tunezji i zachodniej Libii, a drugą we wschodniej Libii i Egipcie. Te dwie linie rozdzieliły się około 0,67 milionów lat temu. Populacje Półwyspu Synaj i Izraela nie były badane pod względem genetycznym. Skamieniałości tego zwierzęcia znaleziono w osadach z przełomu pliocenu i plejstocenu w Etiopii i Kenii. Opisanych zostało kilka podgatunków, których współcześnie się nie wyróżnia. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają trzy podgatunki.