Ich syn, Aleksander (1857–1932) i jego żona Izabella z Mierzejewskich byli ostatnimi właścicielami w linii Lubańskich, ponieważ sprzedali klucz połoczańsko-jachimowszczyński w 1908 lub 1910 roku Wacławowi Świętorzeckiemu (1876–1934) z pobliskiej Malinowszczyzny. Ostatnim właścicielem dóbr był do 1939 roku jego syn Karol (1908–1991) żonaty z Haliną z Beytów (1915–2006).
W wyniku reformy administracyjnej w latach 1565–1566 dobra te weszły w skład powiatu oszmiańskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Jachimowszczyzna znalazła się na terenie powiatu oszmiańskiego (ujezdu) guberni wileńskiej. Po wojnie bolszewickiej Jachimowszczyzna wróciła do Polski, należała do gminy Połoczany. Początkowo gmina ta należała do powiatu oszmiańskiego. 12 grudnia 1920 roku została przyłączona do nowo utworzonego powiatu wołożyńskiego pod Zarządem Terenów Przyfrontowych i EtapowychDz. Urz. ZTPiE z 1920 r. Nr 5, poz. 40. 19 lutego 1921 roku wraz z całym powiatem weszła w skład nowo utworzonego województwa nowogródzkiego. 1 kwietnia 1927 roku gmina weszła w skład nowo utworzonego powiatu mołodeckiego w województwie wileńskim.