Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Na przełomie XIX i XX wieku w Jachimowszczyźnie działała obora zarodowa, gorzelnia parowa, smolarnia, cegielnia, serowarnia i terpentyniarnia. Pod koniec XIX wieku pracowali tu m.in. profesor Ludwik Cybulski i Józef Trzeciak, późniejszy senator II Rzeczypospolitej. W 1902 roku już działał tu telegraf. Na terenie majątku, liczącym w 1896 roku 4000 dziesięcin, zidentyfikowano wtedy 20 kurhanów.
W 1931 roku majątek Jachimowszczyzna liczył 171 mieszkańców w 6 domach, w kolonii mieszkało 7 osób w 1 domu, w 2009 roku agromiasteczko miało 423 mieszkańców.
Nieistniejący dwór Lubańskich Judyccy i pierwsze pokolenia Sulistrowskich rezydowali w dworze w Połoczanach. Gdy dwór ten przestał istnieć, Sulistrowscy przenieśli się do tutejszego małego, parterowego dworku z gankiem. Rozbudował go dopiero Aleksander Lubański, tworząc tu okazałą, lecz bezstylową rezydencję. Do prawej szczytowej ściany dworku dobudowano dwukondygnacyjne skrzydło, w całości mieszczące jedynie wielką salę balową. Dalej przy tym skrzydle dobudowano oranżerię – ogród zimowy. Po drugiej stronie dworku dobudowano również dwukondygnacyjne skrzydło, w którym urządzono szereg apartamentów mieszkalnych. Całość była drewniana (pokryta tynkiem) i niepodpiwniczona.