Dwór otaczał duży park o powierzchni 40 ha, z dwoma rozległymi gazonami. Od stron północnej i południowej park łączył się z sadami owocowymi. Ogród i sady były otoczone wałem. Trzy aleje były głównymi akcentami parku. Jedna z nich była obsadzona starymi świerkami, druga – brzozami, trzecia – lipami. Od wschodu park schodził ku stawowi o powierzchni około 1 ha. W parku znajdował się grób zmarłego w 1934 roku Wacława Świętorzeckiego.
Po II wojnie światowej w majątku urządzono siedzibę sowchozu, który obecie działa jako spółka rolno-produkcyjna. W otoczeniu oficyny zachowały się resztki parku o powierzchni 3 ha, obecnie chronionego jako pomnik przyrody. Niedaleko oficyny stoją drewniane czworaki z 1900 roku. Jest to parterowy budynek mający formę dworku, wzniesiony na kamiennej podmurówce kryjącej sklepione piwnice, z niewielkim gankiem, przykryty wysokim czterospadowym dachem gontowym. Obecnie (od 2001 roku) mieści się w nim filia Państwowego Literackiego Muzeum Janki Kupały, który pracował tutaj jako pomocnik gorzelnianego w latach 1906–1907 i mieszkał w jednej z izb tego budynku. Napisał tu też swoje pierwsze wiersze, w tym wśród bardziej znanych m.in. A kto tam idzie, wydane w Petersburgu w 1908 roku. Na ścianie budynku umieszczono tablicę pamiątkową.