Wnętrza były bogato wyposażone, pokoje starej części domu i sala balowa miały posadzki z kwadratów jasnego i czarnego dębu, wiele sal i przedpokój miało ściany pokryte boazerią, oraz sufity z dębowymi kasetonami. Stylowe meble mahoniowe w stylu empire oraz meble czeczotkowe stały w salonach i gabinetach. Na ścianach wisiały portrety rodzinne.
Dom ten uległ zniszczeniu w czasie I wojny światowej. Po wojnie Świętorzeccy zamieszkali w murowanej oficynie, wzniesonej w 1900 roku, stojącej po prawej stronie zniszczonego dworu. Budynek ten przetrwał do czasów dzisiejszych. Ma cechy klasycyzujące, jest wzniesiony na dosyć wysokich fundamentach, na planie prostokąta, jest parterowy, kryty blaszanym płaskim dachem. Od strony podjazdu elewację urozmaicają trzy pseudoryzality, środkowy z nich jest zwieńczony trójkątnym frontonem, a boczne – frontonami ćwierćkolistymi. Ryzality są rozczłonkowane pilastrami i pionowanymi pasami boniowania. Do środkowego, wejściowego ryzalitu przylega taras, którego balustrada nie została zachowana.
W folwarku były również trzy drewniane świrony oraz dwukondygnacyjna wędzarnia, w której można było jednocześnie wędzić 100 wieprzy.