Forma, kompozycja i cel dzieła Cyceron uważał, że Rozmowy to swego rodzaju poradnik, w którym objaśnił sposoby osiągnięcia indywidualnego szczęścia. Dlatego dialog został napisany w nietypowej dla niego, nowatorskiej formie. Rozmówcy nie zostali wymienieni z imienia a cały tekst składał się z kolejnych twierdzeń stawianych przez anonimowe osoby, na które odpowiadał gospodarz spotkania. Zadający pytania oznaczeni zostali literą „A”, która oznaczała zapewne adolescens lub auditor. Odpowiadający oznaczony został literą „M”, co oznacza najprawdopodobniej magister albo Marcus.
Część współczesnych uczonych jest zdania, że litery „A” i „M” w dialogu nie pochodzą od Cycerona, ale zostały w VI wieku dopisane w Konstantynopolu do jednego z rękopisów przez Juniliusza.
Kompozycja dialogu została oparta na schemacie, w którym najpierw uczeń stawia tezę, a następnie mistrz zbija ową tezę w dłuższym wywodzie. Cyceron twierdził, że wynaleziona przez niego forma literacka wywodziła się od Sokratesa i była zapisem dyskusji, którą poprowadził w Tuskulum. Attykowi wyjaśnił: Prosiłem o zadanie pytania na temat, jaki kto chciał, a następnie siedząc lub przechadzając się prowadziłem dyskusję, a ponieważ dyskusje te, zwane przez Greków scholae, trwały pięć dni, zreferowałem je w pięciu księgach.