Mieczysław Urban Jarosz (ur. 4 stycznia 1886 w Rozwadowie, zm. 1 października 1972 w Łodzi) – polski doktor praw, adwokat, obrońca w procesach politycznych, oficer.
Życiorys Urodził się 4 stycznia 1886. Był najstarszym synem Karola Jarosza (urzędnika sądowego) i Marii z domu Małeckiej.
Do dziesiątego roku życia mieszkał z rodziną. W trzeciej klasie spłonął budynek polskiej szkoły, ojciec umieścił więc go na dwa lata w miejscowej prywatnej szkole żydowskiej fundacji barona von Hirscha, skąd wyniósł znajomość języka niemieckiego i Jidysz. Od 1897 uczył się w Cesarsko-Królewskim (C.K.) Gimnazjum w Rzeszowie, potem w C.K. I Gimnazjum w Tarnowie, gdzie w dniu 10 czerwca 1905 zdał egzamin dojrzałości. W czasie nauki gimnazjalnej od 1901 działał w tajnych kółkach samokształceniowych młodzieży skupionej wokół czasopisma „Promień". W 1905 podjął studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wówczas zaangażował się w ruch socjalistyczny. Funkcjonował jako współpracownik i publicysta w pismach „Naprzód”, wstąpił do PPSD, z ramienia której został skierowany na Śląsk Cieszyński, gdzie działał na rzecz tamtejszych Polaków, występując jako obrońca w sądach niemieckich. Był redaktorem w pismach „Górnik” (w Ostrawie na Morawach), „Nowiny Ostrawskie”, „Robotnik Śląski”, „Prawo Ludu”, „Przedświt”.