z ramienia NZR.

II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Głównym Urzędzie Ziemskim w latach 1919–1921. W tej ostatniej instytucji w 1921 r. objął funkcję Naczelnika Wydziału Parcelacji i Osadnictwa.

Jankowski opowiadał się za połączeniem NZR z Narodowym Stronnictwem Robotników. W maju 1920 r. znalazł się w ścisłym kierownictwie powołanej wówczas do życia Narodowej Partii Robotniczej (NPR), zasiadając w jej władzach aż do 1933 r., pełniąc m.in. od września 1920 r. do maja 1923 r. funkcję prezesa Głównego Komitetu Wykonawczego. Działał równocześnie w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim, centrali związkowej przez wiele lat ściśle związanej z NPR. W latach 1921–1925 odgrywał jedną z kluczowych ról w kontrolowanym przez NPR Banku Zjednoczonych Kooperatyw SA w Warszawie.

10 marca 1921 r. został ministrem pracy i opieki społecznej w pierwszym rządzie Wincentego Witosa. Na tajnym posiedzeniu gabinetu minister Jankowski zgłosił zastrzeżenia wobec stanowiska Rady Ministrów w sprawie sytuacji na Górnym Śląsku. Jako lider partii opowiadającej się za jak najdalej idącym wsparciem działań powstańczych, nazajutrz złożył dymisję.