Władimir Dmitrijewicz Ławrinienkow (ros. Владимир Дмитриевич Лавриненков, ur. 17 maja 1919 we wsi Ptachino w obwodzie smoleńskim, zm. 14 stycznia 1988 w Kijowie) – radziecki lotnik wojskowy, generał pułkownik lotnictwa, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943 i 1944).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1934 skończył 7-letnią szkołę, później uczył się w szkole fabrycznej, pracował jako stolarz, od 1940 służył w Armii Czerwonej. W 1941 ukończył wojskową szkołę lotniczą, w której został instruktorem, od sierpnia 1942 walczył w wojnie z Niemcami, brał udział w bitwie pod Stalingradem jako lotnik 651 lotniczego pułku myśliwskiego 102 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej; strącił wówczas 16 niemieckich samolotów. Później w składzie 9 odeskiego lotniczego pułku myśliwskiego gwardii 8 Armii Powietrznej Frontu Południowo-Zachodniego walczył pod Batajskiem i Rostowem nad Donem, w kwietniu 1944 pułk ten został skierowany na kierunek odeski i krymski w składzie 4 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w wyzwoleniu Odessy, Symferopola, Eupatorii, Bakczysaraju i Sudaku. W sierpniu 1944 został dowódcą tego pułku, jesienią 1944 i na początku 1945 uczestniczył w walkach w rejonie nadbałtyckim i w Prusach Wschodnich, a w kwietniu 1945 w zdobywaniu Królewca i operacji berlińskiej.