Spencer i Gillen odkryli, że w klanach Australii środkowej, ich członkowie nie mają poczucia obowiązku wzajemnej pomocy i obrony. Natomiast Alfred William Howitt wyodrębnił sytuacje, w których klan wyciąga konsekwencje od członka społeczności, są to: zabójstwa, morderstwa za pośrednictwem czarnej magii i czarów, lub inne ciężkie zbrodnie. Sąd nad takimi osobami sprawują starsze osoby lub tzw. czarownicy, a „wyrok” wykonuje tzw. ekspedycja mszcząca (avenging party). Zemsta należy do pewnej grupy terytorialnej, która zamieszkuje te same tereny co sprawca. Zatem karę na jednostkę nakłada społeczność lokalna, a nie klan. Wewnątrz klanu nie wyciąga się konsekwencji, ponieważ nie taka jest jego rola. O bezpieczeństwo dba grupa osób, narażonych na jego szkodę spowodowaną przez sprawcę.
Sytuacja wygląda inaczej w społecznościach zamieszkujących wyspy cieśniny Torresa. Tam można odczuć solidarność klanową, członkowie klanu spełniają swoje obowiązki wobec społeczności i pomagają sobie wzajemnie. U afrykańskiego ludu Baganda wymierzanie kary jest obowiązkiem, jak również zemsta.
Jeżeli chodzi o prymitywną formę prawa własności, to ważną zasadą jest, że właścicielem ziemi, na której społeczność przebywa jest klan.