W czasach nowożytnych patronat nad beneficjum zazwyczaj sprawował właściciel miejscowości, w której się ono znajdowało. Zgoda władzy kościelnej na powołanie beneficjum była warunkiem koniecznym powstania prawa patronatu. Dla powstania patronatu wystarczający był sam fakt fundacji czy budowy danego instytutu kościelnego. Prawa i obowiązki patrona regulowane było w dokumentach fundacyjnych. Prawo prezenty było dożywotnie, a po śmierci mogło być przekazywane zstępnym fundatora.
Można wyróżnić dwa typy patronów: głównych i towarzyszących.
Przyznanie uprawnień mogło być uzależnione od wkładu fundatora w budowę nowego kościoła. Za przykład może posłużyć większa liczba głosów przy wyborze kandydata na dane stanowisko, przysługująca głównemu fundatorowi i jego dziedzicom. Całkowite odnowienie beneficjum, spowodowane np. całkowitym spaleniem kościoła, mogło prowadzić do powstania nowego prawa patronatu. Przywilej patronatu można było uzyskać również na mocy aktu wydanego przez papieża, bądź mocą przedawnienia.