16 lutego 1945 został zmobilizowany i od 16 lutego do 22 marca 1945 pracował w Kielcach jako chirurg w Punkcie Przesyłowym nr 3, a od 23 marca do 15 września 1945 otrzymał przydział do Sanitarno–Epidemiologicznego Laboratorium Frontu nr 9, gdzie był specjalistą od szczególnie niebezpiecznych chorób zakaźnych i bakteriologiem. Następnie te same funkcje pełnił od 16 września 1945 do 1 stycznia 1947 w Centralnym Laboratorium Sanitarno Epidemiologicznym Wojska Polskiego.
14 lipca 1946 otrzymał stopień majora, a 17 grudnia 1946 podpułkownika. Od 15 stycznia 1947 do 9 lipca 1949 w Centralnym Laboratorium Centrum Wyszkolenia Sanitarnego był kierownikiem pracowni bakteriologicznej i ponownie znalazł się w Centralnym Laboratorium Sanitarno–Epidemiologicznym WP w którym od 10 lipca 1949 do 15 stycznia 1950 był jego kierownikiem. Kierownik Centralnego Laboratorium Higieny Wojskowej oraz w nowo utworzonym Wojskowym Centrum Wyszkolenia Medycznego w Łodzi był wykładowcą. 21 września 1951 został zwolniony ze stanowiska, a powodem była bardzo szybko rozwijająca się u niego gruźlica. Przeniesiono go do dyspozycji Departamentu Kadr MON, a następnie został zdemobilizowany 10 stycznia 1952 i jednocześnie całkowicie zwolniony od obowiązku wojskowego.