Był delegatem SDP Galicji na IV Kongres II Międzynarodówki w Londynie odbywający się od 27 lipca do 1 sierpnia 1896. Po Kongresie wrócił do Przemyśla i po odbyciu kary kilku tygodni trwającego aresztu, rozpoczął działalność polityczną jako reprezentant ZZSP w szeregach SDP w Galicji, kolporter wydawnictw emigracyjnych i agitator, pracując zawodowo od jesieni 1897 jako urzędnik Powiatowej Kasy Chorych. W 1898 został sekretarzem, a w latach 1899–1904 był przewodniczącym lokalnej organizacji PPSD w Przemyślu. W 1900 wydał specjalną Jednodniówkę, drukowaną we Lwowie datowaną 14 lipca 1900, w której napiętnował imiennie oficerów trzech pułków piechoty stacjonujących w Przemyślu za znęcanie się nad żołnierzami. Wywołało to gwałtowną reakcję obwinionych i próbę pobicia, a następnie 10 listopada 1900 jego aresztowanie i wywiezienie do Lwowa, gdzie przebywał trzy miesiące w więzieniu. W głośnym procesie toczącym się od 19 do 26 lutego 1901 we Lwowie o obrazę armii został skazany na tydzień aresztu za obrazę władzy. Po odbyciu wyroku sądowego spotkały go dalsze represje: 1 czerwca 1901 został pomimo stwierdzonej gruźlicy i schorzenia naczyń krwionośnych, wcielony do landszturmu, gdzie był szykanowany, a także w wyniku prowokacji skazany na cztery miesiące więzienia.