Po licznych interwencjach (między innymi Ignacego Daszyńskiego w parlamencie wiedeńskim) został w styczniu 1902 zwolniony z więzienia i służby wojskowej. Jednakże gruźlica, której stan zaostrzył się w więzieniu, pomimo kuracji umożliwionej mu dzięki PPSD i dwukrotnego pobytu nad Adriatykiem, okazała się nieuleczalna. Zmarł 30 grudnia 1904 w Przemyślu. Przed śmiercią w pełni świadomie słowem i pisemnie przyznał się do swoich błędów oraz odwołał wszystko, co mówił i pisał przeciw religii i Kościołowi katolickiemu, po czym przyjął sakramenty święte i został pochowany w chrześcijańskim pogrzebie 2 grudnia 1904 na cmentarzu Głównym w Przemyślu, który przebiegał w manifestacyjnej formie. Jego nawrócenie wywołało ogólne poruszenie w mieście, a wśród kręgów socjalistycznych wzburzenie i uznane za czyn hańbiący i gorszący.
Od 1902 był żonaty z Michaliną Olearczykówną, miał z nią córkę Emmę. Michalina jako wdowa poślubiła w 1906 swego szwagra, Tadeusza Regera, i miała z nim syna Witolda.
Przypisy
Bibliografia
Wiesław Bieńkowski Witold Wacław