Koronacja Poppei (wł. L'incoronazione di Poppea), SV 308 – dziewiąta i ostatnia opera włoskiego kompozytora barokowego, Claudia Monteverdiego, uznawana za arcydzieło muzyki barokowej.
mały|Claudio Monteverdi, autor opery Osoby Fortuna (sopran); Cnota (sopran); Amor (sopran); Poppea (sopran) – ukochana Nerona; Neron (sopran) – cesarz Rzymu; Oktawia (sopran) – żona Nerona; Otton (kontralt) – pierwszy ukochany Poppei; Seneka (bas) – mędrzec; Drusilla (sopran) – późniejsza ukochana Ottona; Arnalta (kontralt); Lukan (tenor); Mamka (kontralt); Paź (sopran); Dama dworu (sopran); Wyzwoleniec (tenor); Żołnierz I (tenor); Żołnierz II (tenor); Liktor (bas); Pallas (sopran); Merkury (bas); Wenus (sopran); domownicy Seneki, konsule, trybuni etc. (chóry).
Opis wydarzeń W prologu do opery dyskutują ze sobą Fortuna i Cnota, przechwalając się między sobą. Do ich rozmowy wtrąca się Amor, chcąc pokazać, że to on właśnie rządzi światem, i zakłada się z wcześniej dysputującymi, że uda mu się swoje twierdzenie udowodnić. Pod działaniem Amora Neron zakochuje się w ukochanej Ottona, Poppei, co nie zadowala cesarzowej Oktawii, stąd też cesarz ma zamiar ją oddalić. Poppea natomiast, widząc, że władca staje się jej zalotnikiem, tym bardziej go uwodzi, będąc łasą na jego zaszczyty i godności.