W pierwszej połowie XVIII wieku sonata była już rozpowszechnionym gatunkiem europejskim. Obok sonat skrzypcowych i triowych rozwijały się sonaty na flet, obój, wiolonczelę, fagot, violę da gamba i instrumenty klawiszowe. W repertuarze tym ważne miejsce zajmują m.in. Antonio Vivaldi, Tomaso Albinoni, Francesco Geminiani, Pietro Locatelli, Giuseppe Tartini, François Couperin, Marin Marais, Georg Philipp Telemann, Georg Friedrich Händel i Johann Sebastian Bach. Do połowy XVIII wieku sonata przeszła od wczesnobarokowej wieloodcinkowości i ścisłego związku z canzoną do bardziej zróżnicowanych modeli solowych, triowych, kameralnych i klawiszowych, przygotowując grunt pod sonatę klasyczną.
Klasycyzm W odniesieniu do sonaty granice między późnym barokiem, stylem przedklasycznym, klasycyzmem i wczesnym romantyzmem są płynne; w literaturze przedmiotu rozwój sonaty klasycznej ujmuje się często szeroko, od około lat 30. XVIII wieku do pierwszych dziesięcioleci XIX wieku.