Nazwa i pochodzenie Język ten nie posiada nazwy własnej używanej przez wszystkich jego użytkowników, którzy najczęściej uznają go zwyczajnie za „arabski”. Powstał wśród nomadycznych plemion pasterzy bydła (baggāra, w standardowym arabskim baqqāra – pasterze, od bakr). Odkąd w 1920 roku ukazała się drukiem gramatyka dialektu nigeryjskiego, w piśmiennictwie rozpowszechniło się określenie „arabski Szuwa”, jednakże sam termin był rozpowszechniony jedynie wśród niearabskich ludów zamieszkujących stan Borno. Około 2000 roku jeden z badaczy języka, Jonathan Owens, zaproponował dla niego nazwę arabski zachodniosudański. W sensie geograficznym nazwa „sudański” odwołuje się nie do współczesnego kraju o tej nazwie, a do całego regionu Sahelu, zwanego po arabsku od średniowiecza bilad Al-Sudan, dosł. „ziemią murzynów”. W podobnym znaczeniu termin Sudan występował także w piśmiennictwie angielskim w okresie brytyjskiego kolonializmu.

Geneza czadyjskiej odmiany arabszczyzny nie jest do końca wyjaśniona. W 1994 roku Braukämper postawił hipotezę, zgodnie z którą język ten powstał po 1635, gdy na terenie Czadu nastąpiło zmieszanie się ludności arabskojęzycznej z koczowniczym ludem Fulani.