W epoce kolonialnej wśród wojsk lokalnych w Sudanie Anglo-Egipskim powstała forma arabskiego pidżynu (), używana jako lingua franca. W regionie Czadu z czasem przybrała ona formę języka określanego mianem języka turku. Do współczesności w Czadzie zachowały się języki pidżynowe oparte na arabskim, jednak nie są one dokładniej opisane i niemożliwe jest stwierdzenie, czy wywodzą się one z turku.
Zasięg występowania Większość użytkowników języka zamieszkuje południe Czadu, pomiędzy 10 a 14 stopniem szerokości geograficznej północnej. W Czadzie region ten obejmuje m.in. stolicę kraju, Ndżamenę, a także inne duże miasta, w tym Abéché, Am Timan i Mao. W sumie jest on pierwszym językiem dla 12 procent Czadyjczyków. Jako lingua franca, lokalna odmiana arabskiego ma dużo większy zasięg i, wedle niektórych szacunków, może się nim posługiwać od 40 do nawet 60 procent populacji.
W Sudanie tą odmianą arabskiego posługują się głównie mieszkańcy południowo-zachodnich regionów kraju, jest on rozpowszechniony w południowym Kordofanie i południowym Darfurze, jednak nie w dużych miastach Al-Ubajjid i El-Faszir.