Zryw ten, którego celem było odzyskanie niepodległości i zagrabionych przez Rosję ziem, przeszedł później do historii pod nazwą powstania listopadowego.

Początkowo w łonie Związku rozważano różne możliwe warianty ataku na wielkiego księcia – jeden z nich zakładał akcję zbrojną na Placu Saskim w czasie rutynowej parady. Ostatecznie jednak zdecydowano, że powstanie rozpocznie się szturmem na Belweder porą wieczorną.

Zadanie werbunku belwederczyków, zwanych też „oddziałem zemsty narodowej”, powierzono jednemu z trzech kół akademickich wewnątrz Związku Wysockiego. Na czele koła stanął 19-letni student prawa, początkujący pisarz i poeta – Leonard Rettel. W planach ataku na Belweder cywilom pomagał podchorąży Konstanty Trzaskowski oraz akademik Walenty Witkowski – obaj posiadali względnie szczegółową wiedzę na temat rozkładu pomieszczeń pałacu wielkiego księcia. W napaści na księcia nie chciał wziąć udziału żaden z oficerów związkowych – uważali bowiem, że wojskowi nie powinni broczyć rąk krwią naczelnego wodza. W tej sytuacji odpowiedzialność za organizację szturmu wziął na siebie Ludwik Nabielak.