Zmniejszenie spadku rzeki i spowolnienie jej biegu doprowadziły do „uwięzienia” za pasem wydm znacznych ilości wody, podniesienie się poziomu wód gruntowych, a w rezultacie utworzenie dwóch sporych, choć płytkich jezior, zwanych Lake Burwell i Lake Smith.
W II połowie XIX w. Canada Company podjęła szeroko zakrojone prace melioracyjne w dolnym biegu rzeki, mające na celu osuszenie rozległych błot w jej otoczeniu. W tym celu 1875 r. wykonano przekop (ang. „cut”) od południowego krańca mokradeł zwanych Thedford Marsh (lub Thedford Bog), prowadzący wody rzeki wprost do Port Franks. Ów przekop, o głębokości ok. 2 m większej niż dawne koryto rzeki, zdrenował mokradła Thedford Marsh i osuszył jezioro Burwell, pozwalając na zamianę tych terenów na pola uprawne i pastwiska. Kilkukilometrowy fragment koryta Ausable River poniżej przekopu zanikł, zaś dalej dawne koryto rzeki prowadziło już tylko wody jej największego prawobrzeżnego dopływu, strumienia Parkhill Creek. Wykonywał on jak dawniej ostry zakręt w Grand Bend, po czym płynąc na południowy zachód równolegle do brzegów Huronu (dzisiejszy Old Ausable Channel) uchodził do Ausable River w samym Port Franks.