W październiku 1914 roku wstąpił do Legionu Puławskiego. W marcu 1915 roku został skierowany na front, jako ułan 1 szwadronu (według oficjalnej nomenklatury rosyjskiej była to 104 sotnia pospolitego ruszenia). Następnie pełnił służbę w Brygadzie Strzelców Polskich, a później w Dywizji Strzelców Polskich i w końcu – I Korpusie Polskim w Rosji. Został oficerem. Pełnił różne funkcje dowódcze, między innymi dowódcy Szkoły Karabinów Maszynowych. Na przełomie 1917 i 1918 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Mińska Litewskiego. Po demobilizacji I Korpusu wrócił do Warszawy.
W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Departamentu Naukowo-Szkolnego Ministerstwa Spraw Wojskowego w Warszawie. W listopadzie 1919 roku wyjechał jako sekretarz Komisji dla zbadania Szkolnictwa Wojskowego we Francji i we Włoszech. Od czerwca do września 1920 roku walczył na wojnie z bolszewikami w składzie Korpusu Jazdy. Po zakończeniu służby frontowej został przydzielony do Oddziału III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu organizacyjno-personalnego.