Pierwsze pisma Pierwsze wzmianki o normach zachowania człowieka pochodzą z hinduskich pisemnych zbiorów modlitw i pieśni religijnych zwanych Wedami. Ich powstanie szacuje się na około drugie tysiąclecie przed naszą erą. W drugim tysiącleciu p.n.e. powstawały pisma zwane śruti. Ich późniejsze części nazwane śastrami, których powstanie datuje się na lata 800–200 p.n.e., zawierały normy zachowania człowieka w duchu religijnym, moralnym i prawnym. Na bazie tych pism powstały dwie nauki mające szczególne znaczenie dla kultury prawnej hinduizmu – dharma i artha.
Dharma i artha Nauka dharma skupiała się głównie na religijnych stronach hinduizmu, ale miała też znaczący wpływ na hinduską kulturę prawną. Na bazie tej nauki powstały pierwsze pisma, które w pełni można nazwać podręcznikami prawa zwane dharmasutra i dharmasastra. Dharmasutry swoją regulacją szczegółowo obejmowały normy zachowania członków poszczególnych kast wobec bogów, króla, kapłanów, przodków, krewnych, sąsiadów i zwierząt, natomiast dharmasastry były zbiorami zasad dharmy zebranymi przez hinduskich uczonych, najbardziej znanym zbiorem dharmasastry była księga nazywana Manusmryti, która powstała przed II wiekiem p.n.e.