wszystkie do tekstów brata), „Facitime felice” (1907), „Primmavera” (1907, do tekstów, odpowiednio: Vincenza i Ferdinanda Russa). W 1909 roku skomponował „Canta pe’ me” do tekstu Libera Bovia, a następnie „Sora mia” (1910) i „’A femmena” (1911, do tekstów Rocca Galdieri), również opublikowane przez Bideri. W 1911 roku przeszedł do niemieckiego wydawnictwa Poliphon. W tym samym roku skomponował „Ah, l’ammore che ffa fà” (do tekstu Ernesta Murola); w następnym roku „So’ ’nnamorato le te” i „I’ m'arricordo ’e te”, obie do tekstów brata. W 1912 roku powrócił do współpracy z Liberem Boviem komponujac: „Canzone ’e Napule” znanej również jako „Me ne vogl’i’ a ll’America”, a następnie „Autunno i „Sona chitarra” (obie w 1913 roku) oraz „Tu ca nun chiagne” i „’A guerra” (obie w 1915 roku).
W 1915 roku napisał pieśń „Lusinga” (tekst Adolfa Genise), jedną z pierwszych w języku włoskim, a w kolejnych latach: „Voi ed io” (do tekstu Genise), „Mese gentile” (do tekstu Nella De Lutia), „Odorano le rose”, „Non sei tu”, „Nostalgia”, „Tutto passa”, „Sogno ancora”, a później: Non ti scordar di me” i „Ti voglio tanto bene”. Kontynuował również pisanie utworów w dialekcie neapolitanskim: „Core napulitano” (tekst R. Galdieri), „Solo cu’ te” (tekst A. Barbieri), „Luna gentile” (do tekstu brata).