W 1917 roku powstały pieśni „Mandulinata” oraz „’E canzone”, obie do tekstów Libera Bovia, a później: „Nun sia maie” (tekst C. Letico), „’Na parola sola” (tekst G. Esposito) oraz „Sorrento” i „’O balcone ’e Napule”, obie do tekstów Ernesta Murola, zaprezentowane w 1934 roku podczas przeglądu w Piedigrotta.

Współpraca z Beniaminem Giglim Pieśni Ernesta De Curtisa wykonywali Enrico Caruso i Beniamino Gigli. Szczególnie z Giglim wiążą się największe sukcesy i popularyzacja za granicą takich piosenek jak: „Torna a Surriento”, „Voce ’e notte”, „Non ti scordar di me” oraz innych. De Curtis i Gigli spotkali się w latem 1922 roku w Agnano, miejscowości uzdrowiskowej w pobliżu Neapolu i wkrótce zaprzyjaźnili się. Przypuszczalnie jesienią tego samego roku De Curtis wyjechał w ślad za Giglim do Ameryki Północnej (gdzie kilka lat wcześniej pojawił się również Enrico Caruso) i gdzie pozostał przez ponad dziesięć lat. Z Giglim De Curtis koncertował w Stanach Zjednoczonych, Brazylii i Argentynie, odnosząc sukcesy zarówno w prezentacji pieśni neapolitańskiej jak i romansów włoskich. Przed 1934 rokiem powrócił do Neapolu. Kontynuował komponowanie piosenek, ale było to już w schyłkowym okresie świetności pieśni neapolitańskiej.