Podobieństwo marksistowskiej teorii państwa i prawa do pozytywizmu prawniczego Klasyczny pozytywizm i marksistowska teoria państwa i prawa wywyższały skrajny formalistyczny legalizm. Pozytywizm prawniczy wyrażał się w akceptacji woli każdego pracodawcy i posłuszeństwa wobec prawa formalnie tworzonego i stosowanego bez wnikania w samą treść, jak i form jego tworzenia i stosowania. Marksistowska teoria państwa i prawa ukróciła zakres pozytywizmu prawnego do akceptacji prawa, do celów przejściowych nazwanych socjalizmem, a później komunizmem. W przypadku marksistowskiej teorii państwa i prawa i pozytywizmu prawniczego sama poprawna forma wystarczyła do tego, by nie było można podważyć prawa tworzącego grunt dla służącego polityce legalizmu, w tym przypadku prawo zostało uznane za narzędzie państwa. W takim ujęciu państwo zostało uznane za dyktaturę klas panujących, którzy dysponowali nieograniczoną władzą, których nie ograniczały żadne przepisy czy prawa. Władza ta pozwalała tworzyć im nawet najbardziej niehumanitarne normy. Jeżeli służyły one ich celom, to co uznano za prawo było przejawem bezprawia. Marksistowska teoria państwa i prawa nie tylko zgadzała się z tym bezprawiem, ale i szukała dla niego usprawiedliwień.