W końcu maja 1962 sekretarz obrony Robert McNamara oficjalnie skasował projekt Adevt i zatwierdził opracowanie nowego systemu. 11 czerwca Departament Obrony Stanów Zjednoczonych przeorganizował zarządzanie wojskowymi systemami satelitarnymi między rodzajami sił zbrojnych, zgodnie z wytycznymi z 6 marca 1961. USAF otrzymało zwierzchnictwo nad opracowaniem, wytwarzaniem i wynoszeniem wszelkich urządzeń kosmicznych. Siły lądowe zachowały zwierzchnictwo nad segmentem naziemnym. Agencja Łączności Wojskowej (Defense Communications Agency, DCA) miała nadzorować integrację systemu. Potwierdziło to memorandum McNamary z 5 lipca 1962.
Do fazy IB, zdefiniowania programu, zaproszone zostały w czerwcu 1963 dwie konsorcja: Philco i Space Technology Laboratories oraz General Electric/Motorola. W lipcu 1964 toczono rozmowy między biurami programów IDCSP i Titan 3C na temat możliwości wynoszenia satelitów jako ładunków dodatkowych na rakietach Titan. Rakieta Atlas-Agena miała zostać opcją zapasową.
W październiku 1964 Departament Obrony przyznał wykonanie kontraktu firmie Philco-Ford. Firma odpowiadała za opracowanie i budowę satelitów i dyspensera.