20 października 1964 USAF i Air Force Systems Command (AFSC) zatwierdziły drugą fazę programu IDCSP z budżetem 30 mln USDWg ówczesnej wartości waluty.. Umowa na drugą fazę została podpisana z Philco-Ford 8 dni później.
Założenia Grupa projektowa zarekomendowała, aby wykorzystać 7-8 satelitów o masie ok. 45 kg na losowych orbitach okołobiegunowych. Wyposażone miały być w transpondery pasma X pracujące na częstotliwości przeznaczonej wyłącznie do łączności satelitarnej. Ze wstępnych oszacowań wiadomo było, że satelitów nie będzie opłacało się wynosić pojedynczo. Stąd postanowiono użyć dyspensera i wynosić po kilka statków. Kolejny system łączności miał wykorzystywać większe satelity, wynoszone po dwa.
Satelity Konstelacja składa się z 27 identycznych satelitów wyniesionych czterema rakietami Titan 3C w ciągu 2 lat (do 8 naraz). Wynoszone były na wysokie orbity synchroniczne ze Słońcem. W zamyśle, stacja naziemna miała zawsze w polu widzenia zapasowego satelitę, na wypadek awarii statku zasadniczego. Pierwotnie miały być wykorzystywane przez 3 lata. Ostatecznie służyły 5 lat. Wyłączone zostały po 6 latach misji.