Był więc przygotowany, aby zdominować scenę artystyczną na Malcie, tak jak Mattia Preti zrobił to w poprzednim stuleciu, jednocześnie podnosząc standardy artystyczne z ogólnej przeciętności, do której spadły po śmierci Pretiego w 1699. Bardzo szybko ugruntował swoją pozycję jako modny malarz–portrecista i wprowadził trend malowania scen przedstawiających członków maltańskiej szlachty we wnętrzach. Naturalną koleją rzeczy Favray wkrótce otworzył się na sztukę religijną i malarstwo wielkowymiarowe. W lipcu 1751 Favray został przyjęty do zakonu św. Jana jako Serviente d’Armi, w związku z czym w latach 1752–1756 brał udział w czterech morskich półrocznych caravanach – obowiązkowych wyprawach na galerach Zakonu. Siedem lat po przyjęciu do Zakonu Favrayowi przyznany został stały dochód z komandorii Saint-Etienne de Renneville w Wielkim Przeoracie Francji.